Reisverslag

LangTang

Reizen

 

Reisverslag: Lees hoe iemand het zelf heeft ervaren.

Nepal , een indruk die je nooit vergeet.

Het genieten van de zonsopkomst in de Himalaya. de tijd nemen en vooral je horloge huis laten…
Terug in België zou ik niet meer dezelfde zijn, ik voelde het iedere dag.
De belangrijkheid van bepaalde westerse waarden en verwachtingen begin ik meer en meer in vraag te stellen. En ik leerde…

DAG 1,2,3: VERTREK BRUSSEL EN AANKOMST KATMANDU

Na een spannende voorbereidingsperiode is het dan zover: het vertrek uit Zaventem naar Katmandu in Nepal met een tussenlanding in Bangladesh.
En het begint direct met het oefenen van geduld: zowel in Brussel als in Dakha vertragingen. Er wordt wel gezegd dat het reizen naar een verre bestemming niet in één dag hoeft te verlopen, dat je net door dit gedeelte, en vooral door de moeilijkheden de vetragingen, en de mensen die je ontmoet ervaringen opdoet waaroor je transformeert. Is het de ingesteldheid waarmee ik vertrok, of de eindbestemming die het deed, maar op deze reis begreep ik eindelijk wat men ermee bedoelde, heel verrijkend.
Ik zou het reizen voortaan anders gaan bekijken.

DAG 3,4,5,: Katmandu

Aankomst in Katmandu! Al wat ik verwacht had, maar geen regen. Opnieuw een levensles: geen verwachtingen hebben. Ga zonder verwachtingen en tijdsdruk in je bagage op pad en tegenslagen zullen je niet makkelijk uit je goede doen kunnen brengen.

Armoede: plastic afdakjes tegen de regen, verharde wegen met grote kuilen en waterplassen, mensen op blote voeten… Met goud overladen Boeddhistische en Hindoeïstische tempels. Hectisch, de auto die het hardst met zijn claxon toetert heeft voorrang en geraakt het snelst door het verkeer.
Daartussen voetgangers, riksha’s (fietstaxi’s) en motoren. Alleen de bestuurder draagt een helm. De vrouw in amazonezit achterop, vaak nog met een kind op haar schoot en het tweede kind voorop de benzinetank. Nadat ik even “tijd” nodig heb om hier aan te wennen, lijkt het ineens normaal, ik begin me thuis te voelen.
Katmandu, veel verschillende en uiteenlopende mensen, tempels en monumenten waaronder het koninklijk paleis (op Durbar Square), is een beleving apart.

“De Witte Stoepa van Swayambhunath” -de tempel van de apen- is en hoogtepunt. na het beklimmen van de 365 treden geniet ik van en overweldigend vergezicht over Katmandu en de vallei. In de tempel gaat net een Tibetaanse ceremoniële dienst door. We nemen plaats achter de monniken en beluisteren het reciteren van mantra’s en de muziek van de drums en de schelphoorns. Het brengt me in meditatietoestand.

EEN VAN DE TIEN MOOISTE PLEKKEN OP DEZE PLANEET

DAG 6,7,8: FARMHOUSE.
Farmhouse in Nagargot, een “herberg” op 2000m hoogte. Eén van de tien mooiste plekken op deze planeet: aan 3 kanten omringd door de Himalaya, bergtoppen met eeuwige sneeuw, in de verte de Katmanduvallei. Een eigen Stoepa en meditatieruimte. Rust ruimte, tijdloos, vrede. Energieoefeningen en nadien genieten van de zonsopkomst. Het is 06.00 uur in de morgen… ik voel en beleef de natuur. Ook de bergwandelingen en de contacten met de nieuwsgierige lokale bevolking maken een diepe indruk. Ik merk dat ik in verbinding kom met mezelf en met de omgeving.

DAG 9 T/M 16: TIBETAANS BOEDDHISTISCH KLOOSTER VAN KOPAN.

Mijn eerste echte fysieke uitdaging zit erop. Een halve dag over kleine paden door de bergen lopen tot aan de Katmanduvallei. Alleen met de natuur, de bossen, het verre uitzicht, de warmte en op de achtergrond de altijd aanwezige zingende krekels. Ik wist niet dat zoiets nog bestond.
Op onze weg naar Kopan maken we eerst een stop bij de “Grote stoepa van Boudhanath” (meer dan lOOm diameter). De ogen van Boeddha, boven op de stoepa, kijken me indringend aan. Je loopt omheen een stoepa altijd linksom, dus met de wijzers van de klok mee. D.w.z. met je rechterschouder langs de gebedsmolens die je met je rechterhand draaiende kunt houden en zo de “Om Mani Padme Hum” mantra in beweging zet. Het is de mantra van mededogen, je ziet hem vaak in Nepal. Ook in het Kopanklooster, onder andere op de grote gebedsmolen (ongeveer 2m in doorsnede en 3m hoog). Het klooster ligt op een heuvel en kijkt uit over Katmandu en zijn vallei. Bij het binnengaan kom ik in een wereld van respect en vrede terecht. Een gevoel dat versterkt wordt tijdens het bijwonen van de ceremoniële diensten om 6 uur ‘s morgens, samen met de monniken en Lama’s.
Na het ontbijt volgt de Tibetaanse Boeddhistische cursus volgens de Mahayana traditie, gegeven door Ani Karin, een Zweedse Boeddhistische non die al 20 jaar in Kopan leeft. De cursus is een combinatie van lessen, individuele en groepsdiscussies en geleide meditatie. Deze week is het thema: Karma en Dharma. Karma, (letterlijk: actie) het is de wet van “Oorzaak en Gevolg” en Dharma (de weg waarlangs). Volgens hen is karma een mechanisme dat toelaat te veranderen. Je kunt je leven dus veranderen. Om te weten hoe, dien je de Dharma -het pad of de weg waarlangs- te bestuderen. Het is een deel van de 4 Nobele of Edele Waarheden nl. het erkennen dat: lijden bestaat, lijden een oorzaak en gevolg heeft, bevrijding van lijden mogelijk is, de weg, of het pad, waarlangs je tot verlichting kunt komen de Dharma is. Deze waarheden staan centraal in het Boeddhisme. Het doel van de Dharma is om het in een volgend leven beter te hebben en meer verlichting te ervaren. Overkom je onwetendheid. Weet dat jij je situatie kunt transformeren door tolerantie, vergiffenis, goedheid en mededogen te beoefenen en toe te passen. De hoofdgedachte achter dit alles is vrede. Deze lessen zijn een openbaring voor me. Een andere manier om met mijn leven om te gaan. Ik ben blij dat 1k een week in het klooster verblijf. Zo kan ik de lessen en indrukken verwerken zodat ik ze later, weer terug in het westen, kan integreren en toepassen in mijn leven. Ik vraag me af of dat wel zo evident is, los van de beschermende wereld van een klooster.

Het klooster van Kopan, ik kwam er voor de stilte… mediteren zonder gestoord te zijn door de geluiden van het dagelijkse westerse leven maar in het klooster bouwde men net een nieuw gebouw… daar was het westen weer en mijn probleem; hoe kan ik nu de stilte bereiken?
Meditatie kan altijd onder elke omstandigheid, dat wist ik, maar ik had het nog nooit zo ervaren. Nu had ik een volle week de tijd om te oefenen en de beste leermeesters die ik mij kon voorstellen, ik deed mijn best… ik moest proberen het bouwgeluid los te koppelen van mezelf en mijn ervaringen. Na enige oefening waren de buitengeluiden niet meer relevant voor de diepte van mijn meditatie. Ik nam ze waar; had er geen oordeel over; ging terug naar mijn ademhaling in de buik en kon rustig de meditatie vervolgen. Een goede leer voor mijn terugkeer in het westen waar bijna altijd en overal geluid aanwezig is. Het klinkt misschien wat raar maar nu heb ik nog dikwijls een “dank je wel” gevoel voor de bouwplek waar ik deze ervaring opdeed.

DAG 17 T/M 28: DE TREKKING DOOR DE LANGTANG VALLEI.

Een bus zal ons 100 km verder brengen, “niet zover” bedenk ik bij mezelf, maar pas 12 uur later, onder het stof en volledig door elkaar gerammeld, komen we in Syabru Bensi (op 1350 m hoogte) aan. De volgende dag begint de trekking met het “onderhandelen” over de prijs van de drager. We zullen tijdens deze trekking op hoogtes komen die rond de 4000m schommelen. Een té zware fysieke belasting om daarbij nog je eigen rugzak te dragen.
Vanaf nu, tot aan ons eindpunt Kyangin Gompa op 3850m, is er geen elektriciteit en stromend water meer: Wennen aan de hoogte, de ijlere lucht het stappen… Voor ik vertrok las ik een reisverslag van een boeddhistisch monnik die via de hoge bergpassen van de Himalaya, Tibet was ontvlucht. Zijn raad is om in moeilijke momenten te kijken naar de weg die je al hebt afgelegd, in plaats van hoever je nog van je einddoel verwijderd bent. Een raad die ik kan gebruiken.

Kyangin Gompa, alles wat je ooit hebt gehoord of gelezen is waar: het is het Dak van de Wereld, “adembenemend” voor de longen en de geest, een avontuur, een droom, een levensindruk die je nooit vergeet In de geest van de reis en het geloofsgebeuren op deze plaats, breng ik offers en bezoek ik de plaatselijke Lama om zijn zegen te vragen voor mijn reis en mijn leven. Hoog in de bergen, waar tijd een zeer relatief begrip is, geniet ik van het gevoel echt op deze wereld te zijn.

IK BEN BLIJ DAT IK MIJN HORLOGE THUISGELATEN HEB

Op de 4e dag van de trekking kom ik aan op het hoogste punt waar je nog in lodges kunt overnachten: Kyangin Gompa op 3850m. Van hier kun je naar 4880m zonder dat je al te veel bagage hoeft mee te nemen. Kyangin Gompa is voor ons het eindpunt, voor bergbeklimmers de start voor een klim naar hoogtes ver boven de 7000m. Niets voor mij. Het uitzicht, de schone lucht en de meditaties waar altijd “tijd” en plaats voor is, zijn meer dan voldoende.

DAG 29: DE AFRONDING

In harmonie en vooral vriendschap neem ik afscheid van mijn drager. Als blijk van waardering volg ik de gewoonte om een trouwe drager wat persoonlijke bezittingen te geven zoals kleding, schoeisel of andere gebruiksvoorwerpen waarvan je weet dat je hem er een groot plezier mee doet. Een periode wordt afgesloten, een reis is bijna teneinde. En zo is het goed, er is een tijd van komen en gaan, de cyclus van het leven is er één van begin en einde, van geboorte en sterven. Van in liefde loslaten en in liefde voor jezelf en de ander leven. Mijn hart is open gegaan voor de mensen, de omgeving, de indrukken en ook voor mijzelf. De eerste warme douche sinds dagen, ook dat voelt goed, versmelting van oost en west?

DAG 29, 30: TERUG IN KATMANDU EN HET VERTREK.

De ‘schok’. Veel lawaai, vuile lucht en vooral veel mensen, je moet sterk in je schoenen staan om dit te verwerken. Een stukje voorbereiding op de eigen woon- en werkplek? Nog een laatste bezoek aan Durbar Square, afscheid nemen van Nepal. Het vliegveld ziet er nu heel anders uit, is het doordat er geen regen is, of omdat ik veranderd ben?
Ik kijk nog éénmaal naar die mooie mensen, die ondanks de aanwezige armoede, een heldere, open, vrolijke en vaak ook een blije en waardige blik in hun ogen hebben. De gedachte welt in me op, dat ik die blikken zou willen meenemen en plaatsen in de vele verdrietige en lege ogen die ik “ontmoet” in onze welvaartstaat. Een vrolijkheid die ik meeneem uit Nepal als een geschenk van de Himalaya aan het westen.